KI en beroepsgeheim: die derde party wat jy nie kan dagvaar nie

Mon, 24 Aug 2026 00:00:00 +0000

Toe die FBI beslag gelê het op die toestelle van Bradley Heppner, ’n maatskappydirekteur wat weens effektebedrog vervolg word, het die agente daarop een-en-dertig dokumente van ’n nuwe soort gevind. Dit was nie e-posse nie, nie notas nie, nie briefwisseling met sy prokureur nie. Dit was sy gesprekke met ’n kunsmatige-intelligensieplatform vir die algemene publiek, waarin hy sy verdedigingstrategie uitgepak het, die feitelike en regsargumente afgeweeg het wat hy sou kon opper, en vooruitgeloop het op wat die vervolging hom sou ten laste lê. Hy het daardie gesprekke gevoer nadat hy ’n dagvaarding voor die groot jurie ontvang het, en sonder dat sy regsverteenwoordiger hom dit gevra het.

Op 10 Februarie 2026 het regter Jed Rakoff van die federale hof vir die suidelike distrik van New York beslis dat daardie dokumente deur geen beskerming gedek word nie.

Dieselfde dag, agthonderd kilometer daarvandaan, het ’n ander federale hof die teenoorgestelde beslis.

Twee beslissings, twee leerstukke, een enkele handeling

In Warner v. Gilbarco het die federale hof vir die oostelike distrik van Michigan geweier om ’n eiseres wat sonder prokureur optree te dwing om die spore van haar gebruik van generatiewe KI-hulpmiddels in die voorbereiding van haar saak te lewer. Die redenasie pas in een formule: KI-platforms is hulpmiddels, nie persone nie. Om ’n dokument aan ’n hulpmiddel voor te lê is nie dieselfde as om dit aan die teenparty te openbaar nie. Die beskerming van voorbereidende werk, wat die Amerikaanse reg work product noem, het dus behoue gebly.

In United States v. Heppner , waarvan die skriftelike redes op 17 Februarie gepubliseer is, het die New Yorkse hof bevind dat die beskuldigde se gesprekke met die platform nie deur die beroepsgeheim van die prokureur of deur die beskerming van voorbereidende werk gedek word nie. Die hof het gesteun op die platform se algemene voorwaardes, wat sê dat insette en uitsette bewaar, vir opleiding gebruik en aan derde partye meegedeel kan word, insluitend openbare owerhede. ’n Gebruiker wat daarvan bewus gemaak is, kon nie redelikerwys vertroulikheid verwag nie.

Albei uitkomste is heeltemal verdedigbaar. Die prokureur se geheim val weg sodra daar openbaarmaking aan ’n derde party is, wie dit ook al mag wees. Die beskerming van voorbereidende werk val slegs weg by openbaarmaking aan die teenparty. Twee onderskeie leerstukke, dieselfde handeling, twee teenoorgestelde uitkomste.

Wat nie een van die twee beslissings ondersoek nie, is die aanname wat hulle deel. En dit is juis daardie aanname wat nie die vergelyking met die res van die reg oorleef nie.

Die vergelyking wat niemand tref nie

Om kliëntlêers aan ’n gasheerdiensverskaffer toe te vertrou, is nog nooit op sigself as ’n afstanddoening van die geheim behandel nie.

Tog is die verskaffer ’n derde party, sonder enige twyfel. Hy hou die dokumente op sy eie hardeware. Hy kan gedwing word om dit te lewer, en dit het in verskeie jurisdiksies gebeur. Nogtans het geen balieraad, geen hof en geen professionele reguleerder daaruit afgelei dat die gebruik van ’n gasheerdiens die geheim in beginsel vernietig nie.

Die skeidslyn was dus nog nooit die blote teenwoordigheid van ’n tegniese tussenganger nie. Daar is altyd een. Die pos vervoer die brief. Die koerier dra die lêer. Die operateur roeteer die oproep. Elkeen is ’n derde party in die letterlike sin, en nie een laat die geheim val bloot deur sy bestaan nie.

Wat die gasheerdiensverskaffer onderskei het, was nouer en presieser as wat die regspraak gewoonlik stel. Hy het geberg sonder om te lees. Hy kon niks uit die inhoud aflei nie. Hy het geen vermoë gehad om te weet wat hy hou nie.

Wat die gasheerdiensverskaffer beskerm het, was nie sy regstatus as derde party nie, maar sy tegniese onvermoë om te weet wat hy hou.

Daardie maatstaf werk al twee dekades lank in stilte. Niemand moes dit neerskryf nie, want geen tussenganger het dit nog op die proef gestel nie.

Waaroor die regters werklik beslis

Sodra die maatstaf uitgespreek is, verander die beslissings van Februarie van aard.

’n Hof wat die voorlegging van ’n dokument aan ’n generatiewe KI as openbaarmaking aan ’n derde party behandel, pas nie ’n ou reël op nuwe feite toe nie. Dit bevind dat hierdie bepaalde tussenganger nie soos die ander is nie. Dat dit verwerk in plaas van berg. Dat daar binne-in dit iets gebeur wat nie binne-in ’n hardeskyf gebeur nie.

Die federale hof vir die distrik Kansas het die praktiese kant reguit gestel in Jefferies v. Harcros Chemicals , op 25 Maart 2026. Dit het die beskermingsbevel uitgebrei na al die stukke in die verrigtinge, ook dié wat nie vertroulik is nie, op grond daarvan dat dit prakties onmoontlik is om data terug te kry sodra dit aan ’n oop KI-hulpmiddel voorgelê is, omdat dit gedien het om die model op te lei. Bewaring is nie ’n handelsbeleid wat heronderhandel kan word nie. Dit is ’n eienskap van hoe die stelsel werk.

Langs mekaar geplaas, kom hierdie beslissings neer op die erkenning, in die woordeskat van die bewysreg, van ’n vermoë wat die reg nooit aan ’n bediener hoef toe te skryf het nie.

Die Franse standpunt, en wat sy maatstawwe veronderstel

Die skerpste stelling kom nie van ’n hof nie, maar uit die professionele regulering.

Die Conseil national des barreaux, die Franse nasionale balieraad, het in September 2024 sy eerste praktiese gids oor generatiewe KI gepubliseer en daarna op 17 Maart 2026 ’n gids oor beroepsetiek en kunsmatige intelligensie aanvaar . Die eerste is kategories oor die kernpunt: die prokureur mag nie aan ’n generatiewe KI-stelsel data oordra wat deur die beroepsgeheim gedek word nie, en dit geld vir die kliënt se naam net soos vir enige strategiese of vertroulike inligting. Die aanbevole alternatief is om met gepseudonimiseerde datastelle te werk, waarin die identifiserende elemente vervang is.

Die praktisynskommentaar op die Franse standpunt, veral Baker McKenzie se vergelykende gids oor die beroepsgeheim , lei daaruit vier kumulatiewe voorwaardes af. Die geheim oorleef die gebruik van ’n generatiewe KI-hulpmiddel slegs indien die platform volledige vertroulikheid handhaaf, sonder hergebruik, opleiding of toegang deur derde partye; indien dit uitsluitlik onder die beheer van die prokureur of die firma bedryf word; indien dit ’n regsdoel dien wat binne die advies- of verdedigingsopdrag val; en indien die uitkoms die prokureur se eie redenasie weerspieël eerder as die outonome verwerking deur die stelsel.

By hierdie laaste voorwaarde loon dit om stil te staan.

Vir die geheim om te hou, moet die stelsel nie sy eie verwerking bygedra het nie.

’n Maatstaf wat in daardie bewoording opgestel is, maak net sin as ’n mens die stelsel in staat ag om sy eie verwerking by te dra. Niemand skryf ’n reël wat vereis dat ’n lêerkas nie oor die stukke wat dit bevat geredeneer het nie. Die voorwaarde bestaan omdat dit mik op iets wat ’n kas nie kan doen nie.

Dieselfde stilswyende erkenning skuil in die aanbeveling van pseudonimisering. Om identifiserende elemente voor versending te vervang, is slegs nodig as ’n mens aanvaar dat die stelsel hulle andersins sou kon verbind, bewaar of iets daaruit aflei. ’n Suiwer bergingsmedium sou geen sodanige voorsorg vereis nie.

Om nie te wil lees nie, om nie te kan lees nie

’n Beswaar kom dadelik op: die gasheerdiensverskaffer kan ook gedwing word om te lewer, waarom laat die een tussenganger dan die geheim val en die ander nie?

Die antwoord lê in die CCBE se Modelgedragskode , en dit is presieser as wat die beswaar veronderstel. Die Europese prokureur moet van sy medewerkers, sy personeel en elke persoon op wie hy in die lewering van sy dienste ’n beroep doen, vereis dat hulle dieselfde vertroulikheidsplig nakom. Die plig plant voort langs die ketting.

’n Gasheerdiensverskaffer kan in daardie ketting opgeneem word. Hy teken ’n verwerkingsooreenkoms. Hy aanvaar vertroulikheidsverbintenisse. Hy kan geoudit word, en hy kan by ’n verbreking gedagvaar word. Die derde party is gebonde.

’n Generatiewe KI-platform wat voorgelegde inhoud bewaar en daarop oplei, kan nie op dieselfde manier in die ketting opgeneem word nie, want wat verhoed sou moes word, is nie ’n gedrag nie maar ’n argitektuur. ’n Verbintenis om nie op insetdata op te lei nie, is ’n belofte oor ’n voorneme. Dit is teenoor die verskaffer afdwingbaar, maar dit verander nie waarvoor die stelsel gebou is nie, en dit kan nie van buite geverifieer word nie.

Dit is die hele afstand tussen ’n diensverskaffer wat nie wil lees nie en ’n diensverskaffer wat nie kan lees nie. Slegs die tweede oorleef ’n aandeelhouerswisseling, ’n hersiening van die algemene voorwaardes of ’n hofbevel. Ons het presies hierdie meganisme ondersoek in verband met die botsing tussen die Data Act en die CLOUD Act : ’n regswaarborg is nooit meer werd as die jurisdiksie wat dit huisves nie, terwyl ’n tegniese onmoontlikheid van geeneen afhang nie.

Die asimmetrie

Hier kom die ontleding by ’n ongemaklike plek aan.

Dieselfde regsorde wat bereid is om ’n verwerkingsvermoë te erken wanneer die vraag die afstanddoening van die geheim is, weier om enigiets te erken wanneer die vraag aanspreeklikheid is.

Elektroniese regspersoonlikheid is deur die Europese Parlement voorgestel in sy resolusie van 16 Februarie 2017 oor siviele reg-reëls vir robotika , in paragraaf 59, punt f. Die teks het voorgestel dat die mees gesofistikeerde outonome robotte mettertyd ’n status kon kry wat hulle aanspreeklik kon maak vir die skade wat hulle veroorsaak. Die voorstel is laat vaar nadat ’n ope brief onderteken deur etlike honderde kundiges hom teengestaan het. Hulle hoofbeswaar was stewig: om regspersoonlikheid aan masjiene toe te ken, sou ’n voertuig skep waarmee vervaardigers ’n aanspreeklikheid kon afwentel wat aan hulle behoort.

Die standpunt het dus vasgelê. ’n Outonome stelsel wat skade veroorsaak, is ’n produk, ’n hulpmiddel, die instrument van wie dit ontplooi het. Dit het geen regspersoonlikheid nie. Die aanspreeklikheid val terug op ’n menslike speler of op ’n regspersoon, en dit moet ook, want daar is nêrens anders waar dit kan val nie.

Albei stellings werk vandag terselfdertyd.

Óf die stelsel is in staat om ’n mededeling in die regsin van die woord te ontvang, en dan word sy vermoë erken om ’n kliënt van sy beskerming te ontneem terwyl dit ontken word om enigiemand die las van aanspreeklikheid te spaar. Óf dit is ’n hulpmiddel, en dan is die voorlegging van ’n dokument daaraan net so min openbaarmaking as die stoor van ’n lêer op ’n skyf, in welke geval die redenasie van Februarie inmekaarstort.

Die Europese konteks verskerp die wanbalans eerder as om dit reg te stel. Die riglyn oor KI-aanspreeklikheid, wat reeds in die Kommissie se werkprogram van Februarie 2025 as teruggetrek aangekondig is, is in Oktober 2025 amptelik laat vaar . Dit was die instrument wat juis hierdie moeilikheid moes hanteer. Wat oorbly, is die hersiene riglyn oor produkaanspreeklikheid , wat nou sagteware en KI-stelsels insluit, maar wat ’n gebrek, skade en ’n oorsaaklike verband vereis, en wat natuurlike persone teen liggaamlike besering, saakskade en die vernietiging van data beskerm. Die omsetting daarvan is eers op 9 Desember 2026 verskuldig, en dit sal slegs geld vir produkte wat ná daardie datum op die mark geplaas word.

Die voorspelbare beswaar, en die antwoord

’n Aandagtige leser sal antwoord dat die reg gereeld ’n vermoë vir die een voorwerp erken en vir ’n ander nie, sonder dat dit ’n teenstrydigheid uitmaak. ’n Dier kan regtens tersaaklike skade veroorsaak sonder om regspersoonlikheid te hê. ’n Handelsmaatskappy het regspersoonlikheid om te kontrakteer, en nie vir alle doeleindes in alle regstelsels nie. Om ’n verwerkingsvermoë vir bewysdoeleindes te erken, verplig dus niemand om regspersoonlikheid vir aanspreeklikheidsdoeleindes te erken nie. Ander vrae, ander antwoorde.

Die beswaar is ernstig, en dit sou deurslaggewend wees as die asimmetrie in albei rigtings gewerk het.

Dit werk net in een. Waar die stelsel se vermoë aanvaar word, dra die kliënt wie se beskerming verdwyn die koste. Waar dieselfde vermoë sou gedien het om aanspreeklikheid te verdeel, is dit nêrens te vind nie. Die uitkoms val altyd na dieselfde kant toe.

’n Asimmetrie wat stelselmatig dieselfde party bevoordeel, is nie ’n leerstellige onderskeid nie. Dit is ’n verdeling van risiko, en dit behoort as sodanig bespreek te word.

Wat dit konkreet beteken

Niks hiervan dui daarop dat die regsberoepe hierdie hulpmiddels moet laat vaar nie. Die Europese beroepstekste sê dit ook nie, en die CCBE het sy eie gids oor die onderwerp gepubliseer.

Wat dit wel aandui, is dat die deurslaggewende vraag nie is watter hulpmiddel ’n firma kies nie, maar wat daardie hulpmiddel behou, en of die antwoord uit ’n beleid of uit ’n ontwerpseienskap voortvloei. ’n Verbintenis om nie te bewaar nie, kan teruggetrek, anders vertolk of deur ’n hofbeslissing opsy geskuif word. ’n Argitektuur wat nie bewaar nie, kan dit nie, want daar is niks om te lewer nie.

Die verwysingsdokumente vir wie die kwessie wil nagaan:

Die CCBE se gids oor die gebruik van generatiewe KI deur prokureurs , gepubliseer op 2 Oktober 2025, aangevul deur ’n tegniese gids in Maart 2026
Die etiese gids van die Conseil national des barreaux van 17 Maart 2026, wat die klassieke beginsels van geheimhouding en onafhanklikheid toepas sonder om ’n aparte KI-reg te skep
Die vergelykende gids van Baker McKenzie , nuttig om die gaping tussen die nasionale stelsels te meet

Die hoek wat Arpokrat volg

Hierdie redenasie strek ver verby prokureursfirmas. Dit geld vir elke verhouding waarin iemand aan ’n stelsel inligting toevertrou wat hy nie weer wil sien opduik nie, en dit kom neer op een enkele vraag: rus die waarborg op ’n belofte of op ’n onmoontlikheid?

Dit is die beginsel wat die ontwerp van Arpokrat Messenger rig. Identiteit word plaaslik uit kriptografiese sleutels gegenereer, sonder telefoonnommer en sonder e-posadres, en die privaat sleutels verlaat nooit die toestel nie. Daardie keuse behels nie ’n onderneming om ’n gebruikersgids nie te ontgin nie. Dit behels om nie een saam te stel nie. ’n Bevel gerig aan ’n infrastruktuur wat die inligting nie hou nie, lewer nie ’n weiering op nie, dit lewer ’n leemte op.

Die nuanse verdien dit om eerlik gestel te word, want dit beslis alles. ’n Privaatheidsbeleid, hoe opreg en hoe goed geskryf ook al, is ’n verklaring van voorneme wat op ’n onderneming, op sy aandeelhouers van die oomblik en op die jurisdiksie waar dit gevestig is, steun. Daardie drie elemente verander. ’n Argitektuur wat nie versamel nie, verander nie omdat ’n direksie verander nie. Dit is dieselfde verskuiwing wat ons beskryf het oor vandag versamel om later te ontsyfer : die risiko lê nie by die oomblik waarop belowe word nie, dit lê by die oomblik waarop iemand anders besluit.

Die reg vat lank om hierdie onderskeid op te neem, en die debat oor die beroepsgeheim gee daarvan ’n goeie maatstaf. Dieselfde geld vir die beskerming van liggingsdata , waar die grootste deel van die regskonstruksie oor toegang gaan tot data waarvan die bestaan nooit bevraagteken word nie.

Slot

Die regspraak sal uiteindelik stabiliseer. Die appèlhowe sal die verskil besleg, reguleerders sal maatstawwe publiseer, firmas sal hul opdragbriewe en klousules aanpas. Niks daarvan is twyfelagtig nie.

Maar die onderliggende vraag sal nie daardeur opgelos word nie, want dit gaan nie werklik oor die beroepsgeheim nie. Dit gaan oor die moontlikheid, vir ’n regsorde, om te erken dat ’n ding weet, sonder om ooit te moet sê wie verantwoording doen vir wat dit met daardie wete maak.

Solank daardie vraag oop bly, is die enigste veranderlike wat ’n gebruiker werklik beheer nie die gehalte van die onderneminge wat aan hom gegee word nie. Dit is die hoeveelheid inligting wat hy laat bestaan.

Hierdie artikel bied ’n algemene regsontleding vir bespreking. Dit vorm nie ’n advies of regsmening nie.

Bronne

United States District Court for the Eastern District of Michigan, Warner v. Gilbarco Inc., 10 Februarie 2026, ontleding deur Proskauer
United States District Court for the Southern District of New York, United States v. Heppner , 10 Februarie 2026, skriftelike redes van 17 Februarie 2026
United States District Court for the District of Kansas, Jefferies et al. v. Harcros Chemicals Inc. et al. , nr. 2:25-cv-02352, 25 Maart 2026
Conseil national des barreaux, Die CNB aanvaar ’n gids oor beroepsetiek en kunsmatige intelligensie , 17 Maart 2026
Baker McKenzie, Global Privilege and Professional Secrecy Guide, France, Artificial Intelligence
CCBE, Model Code of Conduct for European Lawyers , 8 Oktober 2021
CCBE, Guide on the use of generative AI by lawyers , 2 Oktober 2025
Europese Parlement, Resolusie van 16 Februarie 2017 met aanbevelings aan die Kommissie oor siviele reg-reëls vir robotika , 2015/2103(INL)
Open Letter to the European Commission on Artificial Intelligence and Robotics
EAPIL, European Commission Withdraws Two Proposals: Assignments of Claims Regulation and AI Liability Directive , 9 Oktober 2025
Riglyn (EU) 2024/2853 van 23 Oktober 2024 oor aanspreeklikheid vir gebrekkige produkte

Aanspreeklikheid on Arpokrat