Waarom ons bou soos ons bou — met die wêreld waarin ons werklik leef as vertrekpunt.
Privaatheid is nie geheimhouding nie. Dit is die mag om te kies wat jy deel, en met wie.
Privaatheid het êrens langs die pad opgehou om ’n leefstylvoorkeur te wees. Dit is die moeite werd om presies te sê hoekom.
Die meeste dienste wat mense elke dag gebruik, kos niks om te installeer nie, en hulle is nie gratis nie. Hulle word betaal met aandag, en met inligting oor die mense wat hulle gebruik: wat jy lees, waarheen jy gaan, met wie jy praat, wat jy waarskynlik gaan koop — saamgevoeg tot ’n profiel en aan adverteerders verhuur. Dit is ’n werklike transaksie. Dit word net selde so aangebied, en dit is byna nooit opsioneel nie.
Inligting wat ingesamel is, bly nie waar dit ingesamel is nie. Maatskappye word gekap. Hulle word oorgeneem, saamgesmelt of in dele verkoop. Beleide word herskryf, datastelle word gekombineer, en rekords wat op hul eie anoniem was, is dit langs mekaar nie meer nie. Die meeste daarvan is doodgewoon en wettig, en dit alles skuif jou inligting na plekke waartoe jy nooit ingestem het nie — waar dit verander in bedrog, afpersing, teistering, of ’n besluit oor jou uit ’n lêer wat jy nooit gesien het nie. Dit is nie ’n hipotetiese risiko nie. Dit is die normale lewensiklus van ingesamelde data.
Insameling is net die helfte van die prentjie. Die ander helfte is die rigting waarin die beleid beweeg.
Intussen groei die masjinerie van waarneming eerder as wat dit krimp. Gesigsherkenning skuif van proefprojek na permanente installasie. Retensiereëls vereis dat verbindingsrekords oor almal gehou word eerder as oor verdagtes. Voorstelle kom, en bly kom, om enkripsie te verswak of te omseil. Niks daarvan gebeur in een dramatiese stap nie: dit kom een redelik klinkende maatreël op ’n slag, en juis daarom lees dit wat ’n dekade gelede buitengewoon sou gewees het, vandag soos die normaal.
Daarom aanvaar ons nie dat privaatheid ’n nis-bekommernis is vir mense met iets om weg te steek nie. As jou inligting by verstek ingesamel word, per ongeluk blootgestel word en by wet dopgehou word, dan is dit nie paranoia om ’n deel daarvan vir jouself te hou nie — dit is doodgewone selfverdediging, net soos jy ’n deur sluit sonder om te glo dat iemand in die besonder kom. Daardie aanname is die rede waarom hierdie projek bestaan, en dit is waartoe alles hierna ons verbind.
Ons naam kom van Harpokrates — die Egiptiese kindergod wat die Grieke en Romeine vir die god van stilte aangesien het, uitgebeeld met ’n vinger teen sy lippe. Die idee dat dit wat jy vir jouself hou beskerming werd is, is ’n paar duisend jaar ouer as die internet.
Arpokracy is die idee, nie die produk nie: privaatheid behoort nie ’n voorreg te wees vir mense wat reeds weet hoe om dit te beskerm nie. Dit behoort die toestand te wees waarin ’n toestel aankom, nie die beloning omdat jy weet watter vrae om te vra nie.
Om op daardie idee te handel, beteken nie altyd om ’n produk vry te stel nie. Dit beteken ook om eenvoudig te skryf oor hoe hierdie stelsels werk: die Arpokrat-blog publiseer gidse en opdaterings in gewone taal vir enigeen wat wil lees, nie net vir mense wat reeds die taal van sekuriteit praat nie. Dieselfde idee vorm wat ons bou, en op die bladsy vir wie ons bou word dit konkreet.
Niks hiervan vra jou om ons op ons woord te glo nie: lees die argumente, gaan die kode na, verskil in die openbaar. Dít is Arpokracy van binne.
Woorde is goedkoop. Ons lasbrief-kanarie is kriptografies onderteken en word volgens ’n vaste skedule bygewerk — lees dit, en gaan die handtekening self na.
Bekyk lasbrief-kanarie Lees die kodeWil jy die tegniese besonderhede hê? Lees die protokol
of kyk op die infrastruktuur
bladsy waar die bedieners staan.
Wonder jy of dit vir jou gebou is? Kyk vir wie ons bou
en besluit self.