Privacy is geen paranoia.
Het is zelfverdediging.

De prijs van “gratis”

Privacy is ergens onderweg opgehouden een leefstijlvoorkeur te zijn. Het is de moeite waard om precies te zeggen waarom.

De meeste diensten die mensen dagelijks gebruiken kosten niets om te installeren, en gratis zijn ze niet. Ze worden betaald met aandacht en met informatie over de mensen die ze gebruiken: wat je leest, waar je komt, met wie je praat, wat je waarschijnlijk gaat kopen — samengevoegd tot een profiel en verhuurd aan adverteerders. Het is een echte transactie. Alleen wordt die zelden als zodanig gepresenteerd, en is ze bijna nooit optioneel.

Verzamelde informatie blijft niet waar ze verzameld is. Bedrijven worden gehackt. Ze worden overgenomen, fuseren of worden in stukken verkocht. Voorwaarden worden herschreven, databestanden worden gekoppeld, en gegevens die op zichzelf anoniem waren zijn dat naast elkaar niet meer. Het meeste daarvan is doodgewoon en volkomen legaal, en het brengt jouw informatie allemaal ergens terecht waar je nooit mee hebt ingestemd — waar ze verandert in fraude, afpersing, intimidatie, of in een beslissing over jou op basis van een dossier dat je nooit hebt gezien. Dat is geen hypothetisch risico. Dat is de normale levensloop van verzamelde gegevens.

Eén redelijke stap tegelijk

Verzamelen is maar de helft van het beeld. De andere helft is de richting die de regelgeving op gaat.

Ondertussen groeit het apparaat van de waarneming in plaats van te krimpen. Gezichtsherkenning gaat van proefproject naar vaste voorziening. Bewaarplichten eisen dat verkeersgegevens van iedereen worden bewaard in plaats van die van verdachten. Er komen voorstellen, en er blijven voorstellen komen, om versleuteling te verzwakken of te omzeilen. Niets daarvan gebeurt in één dramatische stap: het komt telkens één redelijk klinkende maatregel tegelijk, en juist daarom leest wat tien jaar geleden uitzonderlijk zou zijn geweest nu als het uitgangspunt.

Daarom accepteren we niet dat privacy een nichezorg is voor mensen met iets te verbergen. Als jouw informatie standaard wordt verzameld, per ongeluk wordt gelekt en van overheidswege wordt bekeken, dan is een deel ervan voor jezelf houden geen paranoia — het is doodgewone zelfverdediging, net zoals je je deur op slot doet zonder te denken dat er iemand in het bijzonder aankomt. Die aanname is de reden dat dit project bestaat, en daartoe verplicht alles wat volgt ons.

Welkom bij Arpokracy

Onze naam komt van Harpocrates — de Egyptische kindgod die Grieken en Romeinen aanzagen voor de god van de stilte, afgebeeld met een vinger tegen zijn lippen. Het idee dat wat je voor jezelf houdt bescherming verdient, is een paar duizend jaar ouder dan het internet.

Arpokracy is het idee, niet het product: privacy hoort geen voorrecht te zijn voor wie al weet hoe je haar beschermt. Ze hoort de staat te zijn waarin een apparaat aankomt, niet de beloning voor het kennen van de juiste vragen.

Naar dat idee handelen betekent niet altijd een product uitbrengen. Het betekent ook helder schrijven over hoe deze systemen werken: de Arpokrat-blog publiceert gidsen en updates in gewone taal voor iedereen die wil lezen, niet alleen voor wie de taal van de beveiliging al spreekt. Hetzelfde idee bepaalt wat we bouwen, en op de pagina voor wie we bouwen wordt dat concreet.

Niets daarvan vraagt je om ons op ons woord te geloven: lees de argumenten, controleer de code, spreek publiekelijk tegen. Dat is Arpokracy van binnenuit.