حریم خصوصی پارانویا نیست.
دفاع از خود است.

بهای «رایگان»

حریم خصوصی جایی در این مسیر دیگر یک سلیقه‌ی سبک زندگی نبود. ارزش دارد که دقیق بگوییم چرا.

بیشتر سرویس‌هایی که مردم هر روز استفاده می‌کنند هنگام نصب چیزی نمی‌گیرند، و با این حال رایگان نیستند. بهای آن‌ها با توجه شما پرداخت می‌شود و با اطلاعاتی درباره‌ی کسانی که از آن‌ها استفاده می‌کنند: چه می‌خوانید، کجا می‌روید، با چه کسی حرف می‌زنید، احتمالاً چه می‌خرید — همه در یک نمایه گرد می‌آید و به آگهی‌دهندگان اجاره داده می‌شود. این یک معامله‌ی واقعی است. فقط به‌ندرت به‌عنوان معامله عرضه می‌شود و تقریباً هرگز اختیاری نیست.

اطلاعاتی که جمع‌آوری شده، همان‌جا که جمع شده نمی‌ماند. به شرکت‌ها نفوذ می‌شود. خریداری، ادغام یا تکه‌تکه فروخته می‌شوند. سیاست‌ها بازنویسی می‌شوند، مجموعه‌داده‌ها در هم می‌آمیزند، و رکوردهایی که به‌تنهایی ناشناس بودند، در کنار هم دیگر ناشناس نیستند. بیشتر این‌ها عادی و قانونی است، و همه‌ی آن اطلاعات شما را به جایی می‌برد که هرگز به آن رضایت نداده‌اید — جایی که به کلاهبرداری، اخاذی، آزار، یا تصمیمی درباره‌ی شما بر پایه‌ی پرونده‌ای که هرگز ندیده‌اید بدل می‌شود. این خطری فرضی نیست. این چرخه‌ی زندگی عادی داده‌های جمع‌آوری‌شده است.

هر بار یک گام معقول

جمع‌آوری تنها نیمی از تصویر است. نیمه‌ی دیگر مسیری است که مقررات در آن حرکت کرده‌اند.

در همین حال، دستگاه مشاهده به‌جای کوچک‌شدن بزرگ‌تر می‌شود. تشخیص چهره از طرح آزمایشی به تجهیزات دائمی می‌رسد. قواعد نگهداری می‌خواهند سوابق اتصال همه نگه داشته شود، نه سوابق مظنونان. پیشنهادهایی برای تضعیف رمزنگاری یا دور زدن آن می‌آید و همچنان می‌آید. هیچ‌کدام از این‌ها در یک گام نمایشی رخ نمی‌دهد: هر بار یک تدبیر با ظاهری معقول می‌آید، و دقیقاً به همین دلیل چیزی که ده سال پیش استثنایی بود، امروز مثل حالت عادی خوانده می‌شود.

پس نمی‌پذیریم که حریم خصوصی دغدغه‌ای حاشیه‌ای برای کسانی است که چیزی برای پنهان کردن دارند. اگر اطلاعات شما به‌طور پیش‌فرض جمع شود، تصادفی فاش شود و بر اساس قانون دیده شود، آنگاه نگه‌داشتن بخشی از آن برای خودتان پارانویا نیست — دفاعی عادی از خود است، درست مانند آنکه در را قفل می‌کنید بی‌آنکه باور داشته باشید کسی مشخص در راه است. همین فرض دلیل وجود این پروژه است، و هر آنچه در پی می‌آید ما را به آن پایبند می‌کند.

به Arpokracy خوش آمدید

نام ما از هارپوکراتس می‌آید — خدای کودک مصری که یونانیان و رومیان او را خدای سکوت پنداشتند و با انگشتی بر لب تصویرش کردند. این اندیشه که آنچه برای خود نگاه می‌دارید ارزش محافظت دارد، چند هزار سال از اینترنت کهن‌تر است.

Arpokracy یک ایده است، نه یک محصول: حریم خصوصی نباید امتیاز کسانی باشد که از پیش می‌دانند چگونه از آن محافظت کنند. باید حالتی باشد که دستگاه با آن می‌رسد، نه پاداشِ دانستن اینکه چه پرسش‌هایی باید پرسید.

عمل به این ایده همیشه به معنای عرضه‌ی یک محصول نیست. به معنای نوشتن ساده درباره‌ی کارکرد این سامانه‌ها هم هست: وبلاگ Arpokrat راهنماها و تازه‌ها را به زبان ساده برای هر کسی که بخواهد بخواند منتشر می‌کند، نه فقط برای کسانی که زبان امنیت را از پیش می‌دانند. همین ایده به آنچه می‌سازیم شکل می‌دهد، و در صفحه‌ی برای چه کسانی می‌سازیم عینی می‌شود.

هیچ‌کدام از این‌ها از شما نمی‌خواهد حرف ما را همین‌طور بپذیرید: استدلال‌ها را بخوانید، کد را وارسی کنید، آشکارا مخالفت کنید. Arpokracy از درون همین است.